Basset Hound

    Grupa: 6 (psy gończe). Wzrost: 33-38 cm. Waga: 20-30 kg. Sylwetka: pies krótkonożny, o wydłużonych proporcjach, mocnej budowy, silny. Głowa: sprawia wrażenie długiej. Czaszka nieco krótsza od kufy, mocna, dobrze rozwinięta. Skóra głowy powinna być luźna. Szyja: muskularna dość długa, z wyraźnymi, lecz nie przesadnymi fałdami podgardlanymi (łałokiem). Wyraz oczu spokojny i poważny. Uszy osadzone nisko, bardzo długie i szerokie, sięgające co najmniej do końca kufy, delikatne i aksamitne w dotyku. Kończyny: mocne, krótkie i silne, z fałdami skórnymi. Przedramię nieco wygięte ku środkowi. Przednie kończyny mają duży wykrok, a tylne dużą siłę napędową, co zapewnia harmonię ruchów tego ciężkiego psa. Ogon: w kształcie szabli, nisko osadzony i noszony, w podnieceniu podnoszony ponad linię grzbietu, ale nigdy nie powinien opierać się na grzbiecie. Umaszczenie: trójkolorowe (czarne podpalane i białe) lub dwukolorowe (plamy żółte, pomarańczowe lub płowe na białym tle). 

    Do lat sześćdziesiątych XX wieku rasa pozostawała niejednolita. We Francji i w Wielkiej Brytanii hodowcy, w zależności od wymogów wzorca, prowadzili selekcję, często kierując się trudnymi do pogodzenia kryteriami. Nawet w ramach tej samej hodowli bassety prezentowały odmienne cechy anatomiczne: wysokość w kłębie zmieniała się od 23 do 30 cm, dochodząc nawet do 36 cm. Ryciny i fotografie z tych lat ukazują psy mniejsze lub większe, lżejsze lub cięższe, bardziej lub mniej "bliskie ziemi". Pierwszy wzorzec basseta, mimo niedoskonałości opisu, wyraźnie określał, czego oczekuje się od psa tej rasy: "głowa bloodhounda, czaszka mniej więcej tej samej szerokości co kufa, potylica zaznaczona, wargi ciężkie, podgardle obfite, kościec solidny, kończyny tylne masywne, luźna skóra". Ten wzorzec nadał kierunek poszukiwaniom hodowców, którym po latach udało się stworzyć basseta takiego, jakiego znamy dzisiaj: o wydłużonej sylwetce, mocnej kości, krótkich łapach. W porównaniu z pierwowzorem dzisiejszy basset ma dużo więcej skóry, jest również cięższy. Potrafi ważyć 35 kg, a spotyka się osobniki ważące 40 lub nawet 50 kg! Z tego choćby powodu basset hound mógłby być zaliczony do dużych ras. 


    Basset Hound pochodzi z Francji, ukształtowany i nazwany został przez Brytyjczyków, a popularność zawdzięcza Amerykanom. Jego przodkowie byli efektem krzyżowania dawnego francuskiego basseta d'Artois z angielskim gończym beaglem. Jeśli wierzyć legendzie, ród bassetów wywodzi się z Konstantynopola, skąd w czasie wypraw krzyżowych ich przodkowie mieli przywędrować do Europy. Historia rasy jest jednak mało znana aż do roku 1875, kiedy to hodowcy brytyjscy, Everett Millais i George Krehl, sprowadzili z Francji grupę tych psów i w ciągu piętnastu lat z 25 sztuk dochowali się aż 2 tysięcy. Równie ważny był rok 1880, gdy basset hound po raz pierwszy zaprezentował się na wystawie w Wolverhampton. Cztery lata później Everett Millais utworzył pierwszy klub rasy. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku bassety rzadko uczestniczyły w konkursach psiej urody. W tym czasie hodowano ich jeszcze zbyt mało, by można było wybrać spośród nich championa piękności. Tym bardziej że łączono psy o zbyt bliskim pokrewieństwie, gdyż obowiązująca w Anglii 6-miesięczna kwarantanna utrudniała import reproduktorów. Dla poprawienia rasy uciekano się m.in. do krzyżowania basseta z suką bloodhounda (przez zastosowanie sztucznego zapłodnienia, ze względu na różnicę wzrostu). Na szczęście na początku lat pięćdziesiątych pewna pasjonatka dodała rasie świeżej krwi, sprowadzając z Francji i włączając do hodowli nowego basseta d'Artois (odtworzonego z krzyżówek innych francuskich psów gończych). Równocześnie w latach trzydziestych powstały hodowle basset hounda na północnym wschodzie Stanów Zjednoczonych. Tam powołano w 1935 roku Basset Club of America, uznany dwa lata później przez Amerykański Kennel Club (AKC). Amerykański basset hound z początku lat trzydziestych różnił się jednak znacznie od znanego nam obecnie, przede wszystkim był niższy (mierzył mniej niż 30 cm). Pierwszy wzorzec rasy opracowano dopiero w roku 1955. W dzisiejszych czasach basset hound jest wybierany najczęściej jako pies do towarzystwa, lecz jego powołaniem pozostało polowanie. Ma rewelacyjny węch, ustępuje pod tym względem ponoć tylko bloodhoundowi. Niestrudzony w przeczesywaniu zarośli w poszukiwaniu królików i saren, używany także w tropieniu na farbie. Dość szybki na krótkich dystansach, choć jego specjalnością jest wytrwały, powolny kłus. Zwłaszcza psy pochodzące z linii anglo-amerykańskich są energiczne, wytrwałe i doskonałe do pracy. W latach dziewięćdziesiątych w Rosji bassety bywały trzymane jako ekstrawaganckie psy obrończe. Istotnie, nadają się do obrony po intensywnym szkoleniu. 


    Niesprzyjająca budowa (krótkie łapy) wpłynęła na ukształtowanie się wiodącej cechy charakteru basseta -uporu. Ten pies wytrwale dąży do celu, nie zważając na żadne trudności. Dzięki temu potrafi wywieść w pole tropioną zwierzynę. Nie trzymają się go żadne szaleństwa, ale jeśli zechce, postąpi po swojemu i to jeszcze zanim jego pan zdąży się odwrócić plecami. Jest w zasadzie spokojny i towarzyski, zazwyczaj nie bywa agresywny, ale jak wszystkie samodzielne i silne psy gończe może być groźny, jeśli poczuje, że budzi w człowieku respekt. Amerykańskie źródła serdecznie odradzają go rodzinom z dziećmi, gdyż flegmatyczny charakter basseta nie znosi rwetesu i niekonsekwencji w działaniu, tak charakterystycznej w zachowaniach dzieci, a silny instynkt dominacji może sprawić, że pies będzie próbował podporządkować sobie dziecko. 





źródło: bassety.net